Web www.wijnidee.com

Lidmaatschap Word Lid Lidmaatschap geeft u de kans om berichten te schrijven in het discussieforum en te reageren op artikels. Maak er gebruik van, het is gratis! Lidmaatschap is noodzakelijk indien u wil reageren op artikels via de links 'Commentaar of vraag', 'Opmerking' en 'Discussie' die u terugvindt onder de artikels. Login

30/08/2008; 7:21:35

Duitsland in het controversiële jaar 2003

|

Geplaatst door Ive Marx, 20/9/04 op 18:02:01 .

2003 was natuurlijk waanzinnig heet. Nog voor er ook maar één druif was geplukt werd al her der gezegd dat het in feite een te hete zomer was om gebalanceerde, evenwichtige wijnen te kunnen maken. De druiven zouden te snel suikers hebben opgestapeld zonder echt fysiologische rijpheid te bereiken. De vrees was en blijft dat 2003 zoete, plompe wijnen zou opleveren, wijnen zonder de nodige echte rijpheid in het fruit en bovenal zonder de zuren die in de regel aan een wijn structuur en frisheid verschaffen.

2003 zou met name een rampzalig jaar zijn voor wijnen die het juist moeten hebben van een mooie juxtapositie van frisse zuren en rijp fruit. Duitse Riesling valt bij uitstek in die categorie van wijnen.

Is de vrees terecht? De jaarlijkse proeverij van Langbeen Duitse Topwijn geeft steeds een uitgebreide staalkaart van wat de beste Duitse wijnhuizen te bieden hebben. Zowat elk Duits wijnhuis met enige naam en faam – 24 in totaal - is er vertegenwoordigd met een zestal wijnen. (Let wel: sommige van de groten zijn er niet, bv. Dönnhoff en Prüm.)

Mijn conclusie is dat 2003 veelal mooiere wijnen heeft opgeleverd dan men zou kunnen vermoeden. Sommige wijnhuizen, zoals Gunderloch in de Rheingau, brachten wijnen die de karakteristieken vertonen die men met 2003 associeert – heel rijk, opulent, voluptueus fruit met een zwakkere zuurstructuur dan anders. Maar dat is zeker niet altijd geval. De wijnen van Schaefer in de Moezel of Zilliken in de Saar komen absoluut geen zuren tekort. In feite is de balans tussen fruit en zuren voorbeeldig te noemen, wat niet niets is al men weet dat de Oeschle-waarden in 2003 in geen tijd door het dak gingen. Misschien wat te voorbeeldig. Als we Duitslandkenner Therry Theise mogen geloven dan is het een publiek geheim dat vele wijnhuizen geacidifieerd hebben in 2003. Dat was overigens toegestaan, net zoals irrigatie trouwens. Maar geen van de aanwezige wijnboeren bleek hier iets van te weten… Alle wijnboeren blijken wijngaarden te bezitten die dankzij hun hoogte en oriëntatie wijnen hebben opgeleverd die voldoende rijk aan natuurlijke zuren zijn. Plus: er zou vroeger zijn geoogst dan anders.

Hoe dan ook, er is in het jaar 2003 geen tekort aan schitterende wijnen hoewel de aromatische complexiteit en terroirexpressie, die 2001 en 2002 evidenter aanwezig was, soms wat verloren lijkt te gaan in het opulente fruit.

Enkele uitschieters en ik wil benadrukken dat deze lijst niet exhaustief is – er was gewoon teveel om alles goed te kunnen proeven. Bovendien is elke proeverij niet meer dan een momentopname. Ik vond met name de Spätleses en de Ausleses interessant. Het aanbod edelzoete wijnen was aanzienlijk beperkter op deze proeverij, maar 2003 zou een groot jaar zijn voor Trockenbeerenauleses en ook voor Eiswein. (Ten bewijze trouwens een schitterende Trockenbeerenauslese van Toni Jost, helaas aan de prijs van 135 euro voor 375 centiliter.)

Schloss Lieser in de Moezel lijkt jaar na jaar betere wijnen te produceren. Ook de 2003 wijnen vertonen weerom een mooie complexiteit en diepgang, terwijl ze toch als karakteristiek overkomen voor 2003. Ook de wijnen van Haart voldoen aan die omschrijving. Haag lijkt me iets minder succesvol in dit jaar dan in andere jaren, maar de verwachtingen voor een domein met deze naam en faam liggen dan ook erg hoog. Ook Schaefer stelde me eigenlijk een beetje teleur – de wijnen lijken niet de superbe complexiteit van de 2001s en 2002s te vertonen. Ze komen, althans nu, relatief eenvoudig, fruit-gedomineerd over. (Dat heeft Schaefer niet weerhouden om recentelijk weer hoge veilingprijzen te halen.)

In de Rheingau zijn Kühn en Künstler namen om naar uit te kijken. Kühn ziet er mij een eigenzinnig man uit die zich niet al te druk maakt om het brede commerciele appeal van zijn wijnen. Zijn wijnen hebben zeker iets eigenzinnigs – heel rokerig en “funky” voor Duitse riesling, iets wat allicht met zijn gebruik van wilde gisten te maken heeft. Opmerkelijk ook, Kuhn gebruikt kroonkurken voor zijn wijnen. (Hoe rapper we van kurk af zijn, hoe beter. Of kroonkurken het beste alternatief zijn is nog een andere kwestie…) Ook Weil is weerom een uitschieter. Sommigen zullen de wijnen van Weil “Parkerwijnen” Duitse stijl noemen – fenomenaal rijk en krachtig. Dat is waar. Maar ondanks hun kracht bezitten Weil’s wijnen een mooie focus, transparantie en, hoe vreemd het ook moge klinken, balans. Duitse Barok, maar toch mooi.

In de Pfalz maakten vooral Bergdolt en –vooral- Pfeffingen indruk. Bergdolt maakt elegante, pure wijnen van Pinot Blanc, oftwel Weisser Burgunder. Pfeffingen maakt ronduit grootse edelzoete wijnen van een nogal illustere druif genaamd “Scheurebe”.

Er viel nog niet veel Spätburgunder, oftewel Pinot Noir, uit 2003 te proeven. De 2002s zijn, vrees ik, niet echt om over naar huis te schrijven. Of de 2003s beter zijn valt nog af te wachten. Eén van de topproducenten was merkwaardig oprecht: de druiven zouden in 2003 gewoon te snel gerijpt zijn om op een goede manier maturiteit te bereiken…

Commentaar of vraag? (Login vereist)